Φωτογραφικό αφιέρωμα σε μια υπέροχη ταινία-"Το χαμίνι" του Τσάρλι Τσάπλιν. Ταινία του 1921, στην οποία παραγωγός, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής είναι ο Τσάρλι Τσάπλιν. Ήταν μια τεράστια επιτυχία, η δεύτερη σε εισπράξεις στην εποχή της και μία από τις πρώτες ταινίες που συνδύαζε κωμικές στιγμές με δραματικά στοιχεία. Θεωρείται ευρέως μία από τις καλύτερες ταινίες στην ιστορία του κινηματογράφου. Η ταινία ξεκινά με την εξής φράση: "Μια εικόνα με ένα χαμόγελο - και ίσως, ένα δάκρυ". Λίγα λόγια για την υπόθεση: Ένας φτωχός τζαμτζής βρίσκει ένα έκθετο μωρό και αποφασίζει να το κρατήσει. Καθώς μεγαλώνει το κάνει συνεργάτη του στις μικροαπατεωνιές του-σπάνε τζάμια πετώντας πέτρες και μετά τα επισκευάζει κερδίζοντας τα προς το ζην. Στο μεταξύ, η μητέρα του παιδιού, πλούσια πλέον και διάσημη τραγουδίστρια, το αναζητά και κατορθώνει να το βρει και να το πάρει. Η ταινία καταλήγει με μια συγκινητική επανασύνδεση του φτωχού τζαμά με το παιδί. Το 2011, η ταινία επιλέχθηκε από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου των ΗΠΑ, τη μεγαλύτερη και πλουσιότερη βιβλιοθήκη παγκοσμίως, για προστασία από το Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των ΗΠΑ, λόγω της πολιτιστικής, ιστορικής και αισθητικής σημασίας της. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες, βωβός κινηματογράφος-ένα ανοιχτό παράθυρο σε μια άλλη εποχή, περασμένη. Ξεχασμένη;;;
Είναι ένα τραγούδι που πολλοί απ’ όσους το άκουσαν το ερωτεύτηκαν ίσως περισσότερο κι απ’ τον άνθρωπο που του το αφιέρωσαν. Η μυσταγωγία της μελωδίας, η αισθαντικότητα των φωνών, η αναγλυφότητα των συναισθημάτων, ο κραδασμός των αισθήσεων, σε ταξιδεύουν τόσο μακριά απ’ τη λογική, τόσο βαθιά στο κέντρο του σύμπαντος της ανθρώπινης «ολότητας», αυτής της αίσθησης του αέναου, του ανέπαφου, του αμόλυντου, του αθάνατου, που σου υπόσχεται ο έρωτας, τόσο που σε κάνει να νιώθεις πως κανείς ποτέ δεν ανακάλυψε ούτε θα ανακαλύψει, δεν γεύτηκε ούτε θα γευτεί, δεν ρίγησε ούτε θα ριγήσει, δεν διαλύθηκε ούτε θα διαλυθεί για τον έρωτα όπως εσύ. Πως κανείς δεν ένιωσε αυτό το απόκοσμο χάδι, που άλλοτε μοιάζει ουρανός άλλοτε ανάσα της αβύσσου, άλλοτε φωτιά των αισθήσεων άλλοτε σκίρτημα θανάτου, τόσο έντονα όσο εσύ, τόσο έντονα όπως αυτό το τραγούδι σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου καθώς ξορκίζει το θάνατο, αφού κάθε έρωτας, κάθε οργασμός των αισθήσεων, είναι ένας μικρός θάνατος – και γι’ αυτό άλλωστε ο έρωτας αυτή η «ανδρόγυνος» οντότητα είναι η μόνη εν ζωή αθανασία, ο μόνος μάγος που μπορεί πάντα με το ίδιο, με αυτό το ένα και μοναδικό του ξόρκι, να νικάει το φθαρτό.
Και γι’ αυτό ο έρωτας κι ο θάνατος που ξεχειλίζουν από τούτο το απόκοσμης ομορφιάς τραγούδι σε συνεπαίρνουν αμέσως, ρίχνοντάς σε στην αγκαλιά αυτού του παντοτινού ταγκό, του ρυθμού που αναδύθηκε από τα μπορντέλα της Αργεντινής για να κατακτήσει, να αλώσει ολοκληρωτικά, το σώμα της Δύσης.
Όμως σε τούτο το τραγούδι του έρωτα, ο θάνατος είναι πολύ πιο παρών, πιο εφιαλτικά αδυσώπητος, απ’ ό,τι θα φανταζόταν ποτέ κανείς… Η ψυχρή του ανάσα είναι διάχυτη παντού. Η αλήθεια του παγώνει το καυτό φιλί των εραστών, αφυδατώνει την υγρασία των αισθήσεων, επισκιάζει τα χρώματα του πάθους παύει την πανδαισία των αγγιγμάτων.
Γιατί το «Dance me to the end of love» δεν είναι ένα τραγούδι γραμμένο για εραστές όπως νομίζουν όσοι ριγούν στο άκουσμά του…
Το τραγούδι αυτό είναι κυριολεκτικά, ένα ξόρκι θανάτου. Ένα αληθινό αντίδοτο αγωνίας στο δηλητήριο της κτηνωδίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ένα βάλσαμο ανάμνησης στο μαρτύριο της φρίκης που έζησαν εκατομμύρια άνθρωποι, όλοι εκείνοι που εξοντώθηκαν στα κρεματόρια του ναζισμού.
Είναι ένα τραγούδι γεμάτο επιθανάτιες κραυγές ενός παράλογου μαρτυρίου, στοιχειωμένο από το κλάμα των παιδιών, από τη κραυγή των σημαδεμένων, από τον ψίθυρο των σκελετωμένων που δεν είχαν πια φωνή, από το ανατριχιαστικό σύρσιμο των νεκροζώντανων που περίμεναν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, μέσα στην εξαθλίωση, την αγωνία, το μαρτύριο, το τέλος τους.
Είναι ποτισμένο από εκείνη τη φρικτή μυρωδιά της καμμένης σάρκας, από τον παραλογισμό του ναζισμού –του ναζισμού που αναβιώνει σήμερα, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι σαν φάρσα πια αλλά σαν θέατρο του παραλόγου.
Αυτό το τραγούδι είναι η φρίκη της απαίτησης να παίζουν μουσική, οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι, στους διαδρόμους των στρατοπέδων, την ώρα που οι άλλοι περνούσαν μπροστά τους στην ουρά του Άουσβιτς, του Νταχάου, πηγαίνοντας από την ουρά της φρίκης, να θανατωθούν και να καούν στα κρεματόρια. Είναι όλα τα τελευταία βλέμματα που κοίταξαν τον κάθε Εβραίο μουσικό και το «φλεγόμενο βιολί» του, με την ιστορία ζωής, πόνου, που κουβαλούσε το καθένα απ’ αυτά, την ώρα που εκείνοι βάδιζαν προς το θάνατο, και την ίδια ώρα που ο συγκρατούμενός τους μουσικός υποχρεωνόταν από τους ναζί να παίζει κλασική μουσική στους διαδρόμους αυτής της γήινης κόλασης.
Γιατί το «Dance me to the end of love» δεν είναι ένας χορός ως το τέλος της αγάπης, αλλά ένας χορός ως το τέλος της ύπαρξης, που εφορμώντας από τη γενεσιουργό πηγή του πάθους για τη ζωή, μπορεί εντέλει να αγκαλιάζει σφιχτά συμπαρασύροντας ως το θάνατο ακόμα και την ίδια την αγάπη. Γι’ αυτό ενώ είναι ένα τραγούδι που γεννήθηκε από το θάνατο, μπορεί να αγκαλιάζει, να δονεί τον έρωτα και τη ζωή…
Γιατί, σύμφωνα με το δημιουργό του Leonard Cohen όπως διηγήθηκε κάποτε χαρακτηριστικά γι’ αυτό «Είναι παράξενος ο τρόπος που γεννιέται ένα τραγούδι, κάθε τραγούδι έχει κάποιου είδους σπόρο, που κάποιος βάζει στο χέρι σου ή ο ίδιος ο κόσμος βάζει στο χέρι σου, και γι’ αυτό η διαδικασία είναι τόσο μυστήρια για το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Όμως το συγκεκριμένο ήρθε για μένα απλά επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών, που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης. Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική,την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν. Αυτή η μουσική λοιπόν το “χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί” εννοεί συμβολικά σαν ομορφιά το τέλος της ύπαρξης, και το στοιχείο του πάθους που διέπει κάθε ολοκλήρωση. Όμως αυτή είναι η ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την απόλυτη παράδοση στον αγαπημένο ή στην αγαπημένη μας, έτσι ώστε σ’ ένα τραγούδι να μην είναι σημαντικό εντέλει να γνωρίζει κανείς την απαρχή της γένεσής του, γιατί εάν και η ίδια η γλώσσα προέρχεται απ’ αυτή την γενεσιουργό πηγή πάθους, μπορεί να αγκαλιάσει οποιαδήποτε παθιασμένη ενέργεια».
Σήμερα, λοιπόν, με αφορμή τη «Νύχτα των Κρυστάλλων» -το Πογκρόμ κατά των Εβραίων στις 9 Νοέμβρη του 1938 από τη ναζιστική Γερμανία… …σήμερα «χόρεψέ με στην ομορφιά σου, με ένα φλεγόμενο βιολί», μία νότα, έναν ήχο, μια μελωδία, ένα όραμα που να κάψει επιτέλους τη φρίκη αυτού του κόσμου, να κάνει στάχτη την ασκήμια του, τον παραλογισμό του, το μάταιο και άσκοπο πόνο, το θρήνο για την ανθρωπιά που χάνει ξανά και ξανά στο λυκόφως της ντροπής της η ανθρωπότητα…
O Henry "Box" Brown γεννήθηκε σκλάβος στην Βιρτζίνια των ΗΠΑ, το 1816. Παντρεύτηκε, αλλά η γυναίκα του ήταν κι αυτή σκλάβα και ο γάμος τους δεν αναγνωριζόταν νομικά. Τα τρία παιδιά τους γεννήθηκαν επίσης σκλάβοι. Όταν ο ιδιοκτήτης τους πούλησε τη γυναίκα και τα παιδιά τους σε άλλον ιδιοκτήτη σκλάβων, ο Brown είπε ότι είδε ουράνιο όραμα να στείλει τον εαυτό του σε ένα μέρος που δεν υπάρχουν σκλάβοι. Επινόησε λοιπόν το εξής! Σ' ένα κουτί επενδυμένο με τσόχα και με την ένδειξη "ΞΗΡΟΙ ΚΑΡΠΟΙ", ταχυδρόμησε τον εαυτό του στην Φιλαδέλφεια, στην οποία είχε καταργηθεί η δουλεία. Λίγο νερό, μερικά μπισκότα και μια μικρή τρύπα στο κουτί για να αναπνέει ήταν τα εφόδια του στο ταξίδι του προς την ελευθερία.
Το ταξίδι ξεκίνησε στις 23 Μαρτίου 1849 και είχε διάρκεια 27 ωρών. Το κουτί μεταφέρθηκε με κάρο, σιδηρόδρομο, ατμόπλοιο, ξανά κάρο, ξανά σιδηρόδρομο, πλοιάριο, σιδηρόδρομο και ολοκληρώθηκε με την παράδοσή του με κάρο. Παρά τις οδηγίες που είχαν γραφτεί στο κουτί για προσεκτικό χειρισμό του και για την πάνω πλευρά του, πολλοί χειριστές το τοποθετούσαν ανάποδα και απρόσεκτα. Το κουτί παραδόθηκε σε μέλη Επιτροπή Επαγρύπνησης της Φιλαδέλφειας, μια ομάδα ιδιωτών που δραστηριοποιούνταν στις περιπτώσεις που θεωρούσαν ότι το κράτος ήταν ανεπαρκές. Οι πρώτες του λέξεις, όταν βγήκες από το κουτί, ήταν: "Τι κάνετε κύριοι;" κι ένας ψαλμός από την Αγία Γραφή.
Ο Μπράουν έγραψε αργότερα ότι το αβέβαιο ταξίδι άξιζε το ρίσκο. ¨Αν δεν έχεις στερηθεί την ελευθερία σου , όπως εγώ, δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις την δύναμη της ελπίδας για την ελευθερία, η οποία για μένα ήταν μια άγκυρα στην ψυχή μου, σίγουρη και ακλόνητη.¨