Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ

Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -— 
μὲ κουρελιασμένα μάτια 
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση 
νὰ γυρίζεις 
στὴν καλὴ πλευρά σου. 

Πεσμένος αἰσθάνεσαι 
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα 
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα 
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική. 

Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς 
περιβάλλεται ἀπὸ σένα. 
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη μὲ δάχτυλα νοσταλγικά. 
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.  

Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ 
στὸ τέλος 
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν. 

Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ — 
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου. 
Μὲ τὴν ἀγάπη 
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας 
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ. 

Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων 
ἡ ἀπελπισία. 
Καὶ προπαντὸς ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη 
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…  

Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της 
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου 
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά. 
Κάτι νιώθω σήμερα βλέποντας τὰ πουλιά.  

Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται, 
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.  

Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος 
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ 
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα 
σκοτώνοντας ἐμᾶς.

Νίκος Καρούζος (1926-1990)
(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)


Marie Witte

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου